Single and proud

Τι συμβαίνει με τα άτομα που τίθενται κατά των σχέσεων όσον αφορά τον εαυτό τους; Μιλάω για την ομάδα αυτή των ανθρώπων που εκούσια επιλέγει να μην αναζητά τη σχέση με έναν σύντροφο. Άτομα των οποίων τυχόν καλές φιλίες καλύπτουν την ανάγκη τους για σχέση. Ή άτομα τα οποία πολύ απλά  αποφεύγουν τον συμβιβασμό μιας σχέσης.

Είναι αυτό άραγε φυσιολογικό και υγιές; Προσωπικά είμαι της άποψης ότι ναι, είναι υγιές, εφόσον το άτομο που επιλέγει να μην επενδύει σε ερωτικές σχέσεις έχει κάποιες φιλικές ή άλλου είδους σχέσεις που το καλύπτουν. Άλλωστε τα σημαντικότερα στοιχεία σε μία σχέση είναι, πιστεύω, η επικοινωνία, η ανιδιοτελής αγάπη, ο σεβασμός και η στοργή. Σε μικρότερο βαθμό  και το σεξ. Τα πρώτα τα καλύπτει πλήρως μία καλή φιλία. Όσο για το σεξ, υπάρχει άφθονο και αλλού, αφού ευτυχώς η σχέση δεν αποτελεί προϋπόθεσή του.

Είμαι σχεδόν σίγουρος, όμως, ότι οι περισσότεροι πραγματικά θεωρείτε ότι άτομα που αποφεύγουν τις σχέσεις πιθανώς να κουβαλάνε κάποιο βαρύ συναισθηματικό φορτίο ή ότι υπάρχουν βαθύτερα αίτια γι αυτή τους την επιλογή (ίσως από φόβο μήπως πληγωθούν, να πάσχουν από εγωκεντρισμό, κτλ). Μήπως όμως, τελικά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κάποιο σοβαρό λόγο να μην επιθυμούν μία σχέση, πέρα του ότι απλά περνάνε καλά μόνοι και καλύπτονται από άλλες φιλικές και κοινωνικές τους σχέσεις; Γιατί θα πρέπει πίσω από κάθε συμπεριφορά που δεν ανήκει στο μαζικά αποδεκτό, να υπάρχει και μία φροϋδική ανάλυση που θα την αιτιολογεί; Κι άλλωστε στην ιστορία σίγουρα συναντάμε αρκετά παραδείγματα μεγάλων προσωπικοτήτων που κατάφεραν και να αναπτυχθούν και να ωριμάσουν πνευματικά, αλλά και να συμβάλλουν στη βελτίωση της ανθρωπότητας, αν και έζησαν μόνοι.

Βέβαια, θα μου πείτε, υπάρχουν κάποιες στιγμές σπάνιας ευτυχίας μέσα σε μία σχέση. Και τι όμως με αυτό; Σε οποιοδήποτε είδος σχέσης, όχι μόνο στην ερωτική, υπάρχουν τέτοιες ευχάριστες στιγμές. Είτε ερωτική, είτε φιλική, μία σχέση όπου δεν υπάρχει η ζήλεια και η ιδιοτέλεια, και όπου τα αμοιβαία συναισθήματα είναι ειλικρινή, μπορεί να αποκτήσει τέτοιο βάθος, οδηγώντας κάποιες φορές σε αυτές τις στιγμές όπου οι δύο προσωπικότητες αγγίζουν τόσο πολύ η μία την άλλη, στιγμές όπου ο χρόνος φαίνεται να αποκτά ιδιαίτερη σημασία και να σταματά (όπως συνήθως συμβαίνει σε κάθε βαρυσήμαντη περίσταση στη ζωή μας). Ίσως όμως -κι αυτό είναι μόνο μία σκέψη- στην ερωτική σχέση να μπαίνουν στη μέση περισσότερα εμπόδια, όπως η ανάγκη του συμβιβασμού και των υποχωρήσεων, η ζήλια που προανέφερα και, το κυριότερο από όλα, η ευκολία του χωρισμού: θεωρείται δεδομένο ότι η σχέση με τον σύντροφό μας θα τελειώσει κάποτε, ενώ μία φιλία κρατά γερά για πολλά χρόνια ή και μία ολόκληρη ζωή. Αυτό και μόνο θα πρέπει να μας βάζει σε σκέψεις για τη φύση και τις δυνατότητες που προσφέρουν αυτά τα δύο είδη σχέσεων.

Αν σκοπός μιας σχέσης είναι η αλληλοκατανόηση -που εν μέρει επιτυγχάνεται με την ανάγκη για αυτογνωσία όταν προβάλλουμε τον εαυτό μας μέσα στον άλλον, και το αντίστροφο- και η ανταλλαγή αγάπης με σκοπό την ανάπτυξη και των δύο μελών, τότε δεν βλέπω γιατί μόνο η ερωτική σχέση πρέπει να αποτελεί τόσο σημαντικό σκοπό σε έναν τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων γύρω μας. Ούτε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ψάχνουμε για ψυχολογικά αίτια και ανασφάλειες όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους ανθρώπους αυτούς που επιλέγουν να είναι single*.

Περιμένω τις απόψεις σας.

 

*Αν δεν κάνω λάθος δεν υπάρχει αντίστοιχη λέξη στα ελληνικά.

Πίνακας Edward Hopper, Nighthawks (1942).